PPWR 2025/40: jakiej dokumentacji opakowań zażąda od Ciebie klient z UE

Czym jest PPWR i od kiedy obowiązuje

PPWR, czyli rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2025/40 w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, zastępuje wcześniejsza dyrektywę opakowaniowa. To rozróżnienie nie jest formalnością. Dyrektywa działa dopiero po wdrożeniu jej do prawa krajowego każdego państwa, więc przepisy w Polsce, Niemczech czy Francji mogą się różnic w szczegółach. Rozporządzenie działa inaczej: obowiązuje wprost, w tym samym brzmieniu, w każdym państwie członkowskim, bez ustawy krajowej po drodze.

Dla importera magnesów, separatorów czy jakiegokolwiek innego towaru sprowadzanego spoza Unii oznacza to jedno: nie ma sensu szukać polskiej ustawy, która doprecyzuje wymagania inaczej niż rozporządzenie. Treść jest wspólna dla całego rynku unijnego.

Obowiązki wynikające z PPWR wchodzą w życie etapami, a dokładne daty stosowania poszczególnych przepisów trzeba sprawdzić w samym tekście rozporządzenia lub u doradcy zajmującego się tym zagadnieniem. Nie podajemy tu konkretnych terminów, bo w tekście o zgodności prawnej błąd w dacie jest gorszy niż jej brak.

Cztery metale ciężkie i próg 100 mg/kg

Artykuł 5 ustęp 5 rozporządzenia ustala próg dla czterech metali ciężkich: ołowiu (Pb), kadmu (Cd), rtęci (Hg) i chromu sześciowartościowego (Cr VI). Ich suma w opakowaniu albo w części opakowania nie może przekroczyć 100 mg/kg.

W papierach, które dostajemy od dostawców, dwa nieporozumienia wracają regularnie. Pierwsze: to jest suma czterech metali, nie osobny limit na każdy z nich. Raport pokazujący 90 mg/kg ołowiu z osobna i 90 mg/kg kadmu z osobna nie dowodzi zgodności, bo razem to już 180 mg/kg. Drugie: próg liczy się od masy samego opakowania albo jego części, nie od masy towaru, który się w nim znajduje. Raport odnoszący wynik do masy całej przesyłki z zawartością jest liczony od złej podstawy i nie da się go wprost przełożyć na wymóg rozporządzenia.

Czego rozporządzenie zażąda od dostawcy spoza UE

Tu jest sedno całej sprawy dla każdego, kto importuje towar spoza Unii. Dostawca działający poza UE nie podlega PPWR bezpośrednio - rozporządzenie wiąże podmioty wprowadzające opakowanie na rynek unijny, a takim podmiotem jest importer, nie zagraniczny producent.

W praktyce oznacza to, ze cały ciężar wykazania zgodności spada na firmę, która sprowadza towar do Unii. Artykuł 16 rozporządzenia mówi o obowiązkach dostawcy w tym łańcuchu, ale dostawca spoza UE nie jest adresatem tego przepisu wprost - to importer musi zebrać dokumentację i, jeśli jej brakuje, wystąpić o nią sam. Załącznik VII opisuje, jak ma wyglądać dokumentacja techniczna opakowania, która pozwala te zgodność wykazać. Jeśli dostawca z Azji nie wie, o co pytamy, albo odpowiada ogólnikiem, to nie zwalnia importera z obowiązku - to znaczy tylko, ze trzeba dopytać precyzyjniej.

My przez to przeszliśmy dwutorowo: dla opakowań kupowanych u polskich dostawców dokumentacja jest prostsza do uzyskania, bo dostawca sam podlega temu samemu rozporządzeniu. Dla opakowań przychodzących razem z towarem z Chin trzeba pytać wprost i często kilka razy, zanim odpowiedz jest kompletna.

Czym PPWR różni się od REACH i RoHS

Klienci często proszą o dokument, używając słowa atest, i nie zawsze wiedzą, którego z trzech reżimów prawnych dotyczy pytanie. To są trzy różne akty, z różnymi progami i różnym przedmiotem.

Dokument potwierdzający zgodność z jednym z tych aktów nie zastępuje dokumentu dla pozostałych dwoch. Raport RoHS na komponent elektroniczny nic nie mówi o opakowaniu, w którym ten komponent przyjechał, a deklaracja REACH na sam wyrób nie odpowiada na pytanie o metale ciężkie w kartonie.

Czego zwykle brakuje w papierach od dostawcy

Po przejściu przez wiele takich dokumentów widać powtarzające się wzorce braków, niezależnie od tego, którego dostawcę się pyta.

Raport badania dotyczy innego materiału albo innego wyrobu niż ten, który faktycznie dostajemy - inna gramatura kartonu, inny rodzaj folii, inny kolor nadruku, który może zawierać inne pigmenty. Badanie nie wskazuje zastosowanej normy ani metody, więc nie da się ocenić, czy w ogóle odpowiada na pytanie zadane przez rozporządzenie. Deklaracja zgodności jest ogólna i nie precyzuje, której części opakowania dotyczy - opakowania zewnętrznego, wewnętrznej wkładki, taśmy, czy całości. Brakuje powiązania numeru raportu z badania z numerem konkretnej partii albo dostawy, przez co nie da się wykazać, ze raport w ogóle odnosi się do towaru, który trafił do naszego magazynu.

Żaden z tych braków nie oznacza złej woli dostawcy. Częściej wynika z tego, ze pytanie o PPWR jest dla niego nowe i nikt wcześniej nie precyzował, czego dokładnie taka dokumentacja ma dotyczyć.

Co zrobić, zanim klient zapyta

Z naszego doświadczenia lepiej przygotować ten komplet zawczasu, niż zbierać go pod presją terminu, gdy klient już pyta w ramach własnego audytu.

Najczęściej zadawane pytania