Separator magnetyczny na drobne zanieczyszczenia — opiłki, zgorzelina i pył metaliczny

Dlaczego separator przepuszcza drobiny, choć śruby wyłapuje

Siła, z jaką magnes przyciąga cząstkę, zależy nie tylko od indukcji, ale też od masy tej cząstki i od tego, jak szybko pole zmienia się w przestrzeni. Śruba M8 ma masę kilku gramów i sama „wpada" w obszar oddziaływania. Opiłek o wymiarze 0,3 mm waży ułamek miligrama, więc siła działająca na niego jest o rzędy wielkości mniejsza — a jednocześnie porywa go strumień materiału, który przechodzi obok.

Drugi czynnik to gradient, czyli tempo zmiany pola przy powierzchni wałka. Duży element wystarczy przyciągnąć; drobinę trzeba wyrwać ze strugi w ułamku sekundy, na dystansie kilku milimetrów. To dlatego dwa wałki o zbliżonej indukcji mogą dawać różny wynik na drobnej frakcji.

Trzeci — zgorzelina i opiłki po obróbce stali kwasoodpornej mają obniżoną podatność magnetyczną. Stal 304 w stanie dostawy jest praktycznie niemagnetyczna; dopiero zgniot przy toczeniu, szlifowaniu czy cięciu czyni ją słabo magnetyczną. To zanieczyszczenie, którego separator dobrany „na śruby" nie wyłapie w ogóle.

Co dobrać do frakcji poniżej 0,5 mm

Ø32 mm w klasie N52. Większa średnica to większa objętość magnesu na jednostkę długości, a więc i wyższa indukcja na powierzchni — około 10 000 Gs wobec 6 500 Gs przy Ø25 N42. Klasa N52 zamiast N42 przy tej samej średnicy podnosi indukcję o mniej więcej 2 000 Gs.

Gęstsze pokrycie przekroju. Przy drobnej frakcji liczy się, ile powierzchni magnetycznej przypada na przekrój instalacji. Dlatego w układzie wielowałkowym stosuje się rozstaw 40 mm (od osi do osi) zamiast 50 mm — drobina ma wtedy większą szansę zetknąć się z wałkiem po drodze.

Osłona. AISI 304 albo 316L, zależnie od produktu, który przechodzi przez separator — nie ma tu reguły „spożywka zawsze 316L". Wszystkie wałki są szczelne.

Czego nie zmieniać: nie ma sensu dokładać długości. Wałek Ø25 o długości 275 mm nie zastąpi Ø32 przy drobnej frakcji, bo problem nie leży w czasie kontaktu, tylko w wartości pola i gradientu.

Dobór wałka do wielkości i rodzaju zanieczyszczenia

Progi indukcji, przy których dana frakcja zostaje zatrzymana:

Wartości indukcji podane dla powierzchni wałka, z tolerancją ±5%. Dla każdego dostarczonego egzemplarza wykonujemy pomiar siły magnetycznej i wydajemy certyfikat zmierzonych parametrów. Nie posiadamy certyfikatu HACCP ani ATEX — konstrukcje wykonujemy zgodnie z wymogami tych norm. Wałek Ø25 w klasie N52 poradzi sobie także z frakcją poniżej 0,5 mm; Ø32 N52 jest do niej doborem pewniejszym, bo daje wyższą indukcję i ostrzejszy gradient pola przy powierzchni.

Rozstaw, montaż i eksploatacja

Rozstaw wałków. Stosujemy dwa: 40 mm w układzie wąskim i 50 mm w szerokim, mierzone od osi do osi. Wąski daje gęstsze pokrycie przekroju i jest właściwym wyborem przy drobnych, dobrze płynących proszkach i miałach. Szeroki przepuszcza więcej materiału przy mniejszym oporze i stosuje się go do granulatów oraz materiałów wilgotnych, tłustych i lepkich — przy takim surowcu wąski rozstaw grozi sklepieniem nad wałkami i zatrzymaniem przepływu. Sąsiednie wałki muszą być spolaryzowane tak, aby pola się zamykały, a nie odpychały; ustawione odwrotnie tworzą między sobą martwe strefy.

Czyszczenie decyduje o skuteczności. Przy drobnej frakcji warstwa wyłapanych opiłków narasta szybciej niż przy śrubach i ekranuje pole — kolejne drobiny osiadają już nie na stali wałka, tylko na warstwie opiłków, gdzie gradient jest znacznie mniejszy. Spadek skuteczności po kilku tygodniach pracy prawie nigdy nie bierze się z osłabienia magnesów, tylko z tego, że separatora nie wyczyszczono.

Temperatura. Standardowo do 80 °C. Magnes neodymowy traci około 0,11% indukcji na każdy stopień, a powyżej 80 °C strata przestaje być odwracalna. Do gorących linii — na przykład granulatu tworzyw po suszarni — wykonujemy na zamówienie wersje H, SH i UH, stabilne do 120 °C.

Długość. Z magazynu do 275 mm. Na zamówienie do 500 mm; to jest maksimum dla jednego elementu.

Najczęstsze pytania