Czujnik kontaktronowy zasada działania i budowa

Typowy czujnik kontraktowy ma formę niewielkiej tulejki, mającej kilka milimetrów średnicy i dwa do trzech centymetrów długości. Na obu końcach tulejki są wyprowadzone druciki, służące do podłączenia elementu do układu elektrycznego. Natomiast wewnątrz kontaktron zawiera dwie blaszki ferromagnetyczne. Są one umieszczone w taki sposób, że przy braku zewnętrznego pola magnetycznego pozostają rozwarte, i przez element nie będzie płynął prąd. Jeśli jednak takie pole się pojawi, czy to pochodzące z magnesu trwałego, czy elektromagnesu, to pomiędzy blaszkami pojawia się siła przyciągania. Odpowiednia siła pola magnetycznego powoduje takie namagnesowanie blaszek, że w końcu zbliżają się one do siebie zamykając obwód. Po ustaniu działania pola magnetycznego blaski wracają do położenia pierwotnego. Przedstawiony schemat opisuje działanie typowych kontaktronów, ale na rynku jest ich dostępnych więcej rodzajów, różniących się budową, parametrami i zastosowaniem. Projektanci chętnie sięgają na przykład po kontaktrony z trzema wyprowadzeniami, znanymi jako COM. Decydując się na użycie kontaktronów należy pamiętać o tym, że ze względu na swoją budowę nie nadają się do pracy z dużymi obciążeniami. Zbyt duży prąd mógłby bowiem spowodować powstanie łuku elektrycznego i zniszczenie delikatnych końców blaszek, co spowodowałoby nieodwracalne uszkodzenie elementu.